Suggestieve spanning in Un jour d'été op Arte

Vriendschap
Op zaterdag 6 september, 's namiddags tussen 15:20 uur en 17:00 uur wordt door ARTE-televisie voor de, vooralsnog, laatste keer de Franse speelfilm Un jour d'été vertoond, gerealiseerd in 2006 door Franck Guérin, die samen met Agnès Feuvre het draaiboek heeft geschreven. De protagonist van deze ruim negentig minuten durende, veelzijdige, suggestief-spannende film is Sébastien, een jongeman, die zich nog bevindt tussen zijn puberteit en volwassenheid, met als gevolg dat hij nog veel van de wereld, en in eerste instantie nog meer over zichzelf, moet ontdekken. Overdag werkt Sébastien in de garage van zijn vader en is daar een tamelijk gesloten wezen dat alleen nog opbloeit in gezelschap van zijn boezemvriend Mickaël. Hun jongemannen-vriendschap is dan ook doortrokken van de gebruikelijke homoërotische sfeer. Tezamen maken zij het kleine stadje op hun ondeugende manier onveilig, waarbij Mickaël een echte rouwdouwer is, die hondsbrutale opmerkingen tegen jonge vrouwen maakt. Hun beider passie is echter voetballen, en dat doen ze dan ook allebei in de plaatselijke club. Dat wordt redelijk in het begin van het verhaal in duidelijke scènes gepostuleerd.

Tragedie
Als Sébastien tijdens een voetbalwedstrijd zijn aandacht niet bij het spel heeft, een overtreding begaat en daarvoor een rode kaart krijgt uitgereikt, verlaat hij het veld. In zijn afwezigheid voltrekt zich op het veld een tragedie: Mickaël wordt raakt door een omvallend doel zwaar gewond en overlijdt korte tijd later aan de gevolgen daarvan. Dat is niet alleen voor Mickaëls familie een ongekende schok, maar het stuurt tevens Sébastiens leven volkomen in de war.
Daarna gaan de verschillende verhaallijnen pas goed dooreenlopen. Die van Sébastien en van de zwaar onder vuur liggende burgemeester (Jean-François Stévenin) — die als (mede) verantwoordelijk wordt gezien voor het slechte onderhoud aan de sportvoorzieningen —, de rol van de moeder van Mickaël, die vindt dat ouders hun kinderen niet behoren te overleven, en het hieraan gekoppelde emotionele proces aanvankelijk niet aan kan.

Alledaagse gevolgen
Het ligt voor de hand dat er ook spanningen komen tussen Sébastien en zijn vader doordat de jongen zich, als gevolg van de ingrijpende gebeurtenissen, minder goed op zijn werk kan concentreren en bij tijd en wijle letterlijk dan wel figuurlijk op de vlucht slaat. Ook daarin komt het proces van volwassen worden onder zware druk te staan, als gevolg van de sterke verbondenheid — noem het maar gerust liefde — voor Mickaël, die zich niet meer langs een min of meer natuurlijke weg kan ontwikkelen.
De spanningen als gevolg van het gebeurde op dat voetbalveld laten in zo'n relatief kleine gemeenschap eveneens diepe sporen na, waardoor worden de elementen schuld en verantwoordelijkheid sterker worden ondergaan, en vanzelfsprekend in de verhaallijnen gaan domineren.

Sterk spel alom
De rol van Sébastien wordt grandioos, want geloofwaardig tot in het kleinste detail, gespeeld door Baptiste Bertin. De rol van de moeder van Mickaël — gespeeld door Catherine Mouchet — en die van de burgemeester zijn eveneens zeer sterk bezet.
Over al die personages en hun vertolkers kunt u hier meer lezen. Helaas worden de gegevens niet ondersteund door fotomateriaal: er was zelfs geen filmposter voor de tekst op de Internet Movie Database ( iMDb) beschikbaar. Gelukkig is dat wel het geval op de website van de film zelf. Maar wie de moeite neemt de film te gaan zien, zal daarvoor worden beloond. Franck Guérin (geboren in 1972) heeft met Un jour d'été — oorspronkelijk voor Arte France — een rolprent van grote klasse gerealiseerd: zinnelijk en zinnenprikkelend in menig opzicht, waarin ruimte is voor het activeren van de toeschouwer, en alleen daardoor steekt de film heel ver uit boven zo menig simpelweg onderhoudend verhaal in beelden. Die worden in sterke mate ondersteund door de muziek van Sébastien Schuller.

Baptiste Bertin
De hoofdrolspeler van Un jour d'été, Baptiste Bertin, heeft helemaal geen opleiding als acteur genoten. Hij werd op een dag gesignaleerd toen hij zijn lyceum te Nantes verliet, en enkele dagen later kmocht hij in Parijs auditie doen. En zo verscheen hij uiteindelijk op het witte doek. Hij was zelf achttien jaar toen de film werd opgenomen. Baptiste Bertin werd in 1987 geboren te Meudon; tegenwoordig leeft hij in Angers.
____________
Afbeeldingen:
1. Baptiste Bertin als achttienjarige, tijdens de opnamen van Un jour d'été.
2. Théo Firet speelt in deze film de rol van Sébastiens vriend Mickaël.
3. Jean-François Stévenin als burgemeester van het stadje.
4. Catherine Mouchet vertolt de rol van Mickaëls moeder.
5. Baptiste Bertin in een buitenopname van de film.

Sherlock Holmes-film uit 2004 met Rupert Everett — zaterdagavond op de Belgische Canvas-televisie

BBC-productie
Zaterdag 2 augustus zendt de Nederlandstalige Belgische televisiezender Canvas, 's avonds tussen 20:40 uur en 22:10 uur, de Britse misdaadfilm Sherlock Holmes and the case of the silk stocking uit. Het is een BBC-productie uit 2004 van regisseur Simon Cellan Jones. De rol van de wereldvermaarde detective wordt gespeeld door Rupert Everett, en naast hem zien we Ian Hart als dokter Watson. De alomtegenwoordige inspecteur Lestrade van Scotland Yard krijgt gestalte in Neil Dudgeon.
We schrijven het jaar 1902. Uit de Londense Thames wordt het lijk van een vrouw gevist, van wie aanvankelijk wordt aangenomen dat het om een 'meisjevan de straat' gaat, maar als er een zijden kous in haar keel blijkt te zitten, weet de superspeurneus onder alle particuliere detectives dat het hier om iemand van standing gaat. En derhalve gaat hij, samen met zijn doctorale aangever Watson, op onderzoek uit.
Opvallend is dat in onder meer The Penguin Complete Sherlock Holmes een verhaal met een zijden kous in de titel niet voorkomt. Het vermoeden is dan ook niet ongegrond dat het om zo'n nageschoven avontuur gaat om de belangstelling levendig te houden en, niet te vergeten, de kassa blijvend te laten rinkelen.
__________
Afbeelding: Alleen voor de volstrekte onbekenden met de Sherlock Holmes-literatuur zij hier vermeld dat de man rechts, met snor, niet de allerberoemdste der speurdergenieën is.

Michelangelo Antonio's La Notte, mijlpaal in de filmgeschiedenis, heden en morgen te zien op Arte

Tweemaal binnen een dag
Heden, maandag 28 juli, 's avonds vanaf 21:00 uur, en ook morgen, dinsdag 29 juli, dan 's middags vanaf 14:55 uur, zal de Duits-Franse cultuurzender Arte-televisie, de Italiaanse rolprent La Notte, van Michelangelo Antonioni (1912-2007) — een bijzondere mijpaal in de speelfilmgeschiedenis, die in 1961 werd uitgebracht. Hoewel de film inmiddels al weer bijna een halve eeuw oud is, heeft de thematiek ervan aan actualiteit totaal niets ingeboet. De belangrijkste rollen worden gespeeld door, de Franse (toen ook al) topactrice Jeanne Moreau (geb. 1928) en Marcello Mastroianni (1924-1996), de Italiaanse Monica Vitti (geb. 1931) en de Duitse acteur en regisseur Bernhard Wicki (1919-2000).
Het verhaal behelst, zoals dat het geval is met zoveel geschiedenissen in woorden en/of beelden, een man/vrouw-relatie. Lidia en Giovanni hebben elkaar eigenlijk niets meer te zeggen, en daarom gaat elk van hen een 'eigen weg' tijdens het weekeinde dat ze in Milaan doorbrengen, aangezien Giovanni op een ontvangtst bij zijn uitgever doorbrengt. Lidia zwerft door de stad en is op zoek naar sporen van haar verloren tijd. Op een tweede feestelijk bedoelde bijeenkomst bij een grootindustrieel gaat Lidia opnieuw haar eigen gang. Pas als ze tegen de ochtend in kennis worden gesteld van het overlijden van een gemeenschappelijke vriend, komt het in de vroege ochtenduren in het park van een villa tot een confrontatie tussen de beide echtelieden. Het geheel speelt zich af binnen 24 uur.
Meer over de film is te lezen op de website van Arte met programma-info.
Hoewel zulks niet expliciet wordt vermeld, moet worden gevreesd dat we in onze regio's genoegen zullen moeten nemen met de Duitse versie. Deze verdenking wordt ingegeven door het feit dat programmabladen de film aankondigen als Die Nacht met tussen haken de oorsprokelijke, Franse titel. Dat is bijna altijd een teken aan de wand. Hoewel de zender Arte veelvuldig tweetalige versies uitzendt, die men zelf via de daarvoor bestemde knop op afstandsbediening kan kiezen, blijft het schandaal van de verminking door middel van nasynchronisatie welig verder tieren. Een zender die zich als cultuurinstituut presenteert, mag zulks niet handhaven.
____________
Afbeeldingen
1. Regisseur Michelangelo Antonioni.
2. Voorzijde van de dvd-versie van de film La Notte, met Jeanne Moreau en Marcello Mastroianni.

Franse speelfilm Monsieur Joseph, naar de roman van Georges Simenon, te zien op TV5 Monde

Vruchtbare pen
De Franstalige veelschrijver Georges Simenon — in het Belgische Luik geboren op 13 februari 1903 — heeft niet alleen enorme bekendheid verworven met een lange reeks psychologische speurdersromans met in de hoofdrol commissaris Jules Maigret, maar tevens met een niet geringe hoeveelheid romans over tal van figuren in de alledaagse maatschappij: van vrijgezelle oude dames tot en met de horlogemaker op de hoek. Simenon zal bij dat schrijven heel wat pennen hebben versleten, maar het aantal vrouwen dat in zijn privéleven de revue is gepasseerd voor direct lichamelijke intimiteiten, zal dat aantal vast wel overstijgen: er wordt, tevens op grond van aantekeningen door de schrijver zelf van het grote — zeg maar gerust bizarre, want in de heel directe richting van satyriasis wijzende — aantal van 10.000 gerept. Al moet voor de volledigheid worden wel toegevoegd dat dit aantal door anderen even hard van de hand wordt gewezen. Kennelijk heeft hem dat vele cohabiteren niet van zijn op één na voornaamste bezigheid afgehouden: het schrijven van leesbare boeken, die in heel veel landen zijn vertaald en in tal van reeksen, verspreid over de globe, zijn uitgekomen. Simenon had voor al die uitgaven ook een aparte ruimte, waar hij alles nauwgezet bijhield. Ook daarin beliep het aantal de tienduizend.

Monsieur Joseph
Op woensdag 16 juli vertoont de Franstalige satellietzender TV5 Monde, vanaf 21:03 uur, de speelfilm Monsieur Joseph van Olivier Langlois, uit 2007, met Daniel Prévost als Monsieur Joseph. Serge Riaboukine is politiecommissaris in de verfilming van dit verhaal van Georges Simenon, in een adaptatie van Jacques Santamaria.
Monsieur Joseph, die in werkelijkheid Youssef Hanoudi heet, is boekhandelaar van beroep. Het scheelt er niet veel aan of hij woont een halve eeuw in dezelfde wijk van een klein dorp in het Noorden.
Tot verbijstering van velen zal blijken dat een zinnetje, terloops gesproken tijdens een doodnormale ochtend, zulke ongelooflijke gevolgen kan hebben.
De rolprent, die in het jaar van verschijnen op het Festival van La Rochelle werd onderscheiden met de Prijs voor de beste mannelijke rol, zal door TV5 Monde worden herhaald op vrijdag 18 juli, vanaf 23:40 uur.
____________
Afbeeldingen
1. Maigret-standbeeld in Delfzijl, waar Simenon in 1929 zijn eerste idee voor Commissaire Maigret kreeg.
2. Scène uit de film Monsieur Joseph van Olivier Langlois.

Muzikale komedie Pal Joey — zaterdag 5 juli, BBC 2

Zaterdag 5 juli — tussen 14:55 uur en 16:40 uur — zal BBC 2 Television de inmiddels alweer een halve eeuw oude speelfilm Pal Joey uitzenden. George Sidney (1916-2002) is verantwoordelijk voor deze muzikale komedie, die voor het eerst op het witte doek werd vertoond in 1957. De film wordt ondergebracht in de categorieën drama, musical en romance. Het draaiboek is gerealiseerd door Dorothy Kingsley (1909-1997) op basis van het boek met dezelfde titel (uit 1940) door de Amerikaanse schrijver John O'Hara (1905-1970), die zowel de kunst van het korte verhaal, alsook die van de roman uitstekend beheerste. Sommige van zijn boeken zijn niet alleen in de Verenigde Staten bestsellers geworden, maar tevens in Europa en elders, onder andere in vertaling. Tijdens zijn leven werd hij weliswaar om die eigenschappen geprezen, maar heeft hij toch ook voor flink wat controverses gezorgd. Die vonden overigens niet alleen hun oorsprong in het feit dat hij sociale randverschijnselen behandelde, maar tevens in zijn wezen: hij had een zeer opvliegend karakter, en dat speelde hem als schrijver van kwaliteit wel eens danig parten. Sommige letterenkenners zagen in hem een waarlijk groot schrijver en staken die mening niet onder stoelen of banken, zoals Fran Lebowitz. Zij beschouwde hem als de eigenlijke F. Scott Fitzgerald, en John Updike, die hem door dik en dun steunde, deelde hem in bij de schrijvers met kwaliteiten zoals de wereldvermaarde Russische arts en auteur Anton Tsjechov (1860-1904) die bezat.
De film, die niet geschikt wordt geacht voor al te jeugdige kijkers, heeft, volgens filminfo's, een lengte van 111 minuten, de BBC trekt er echter inclusief aankondiging en aftiteling 105 minuten voor uit. De drie hoofdrollen worden vertolkt door de terecht zeer omstreden Frank Sinatra (1915-1998), en twee vrouwen die elk ooit in zijn zeer persoonlijke leven eveneens als protagoniste hebben gefigureerd: Rita Hayworth (1918-1987) en Kim Novak (geb. 1933). Beiden behoorden ze tot de categorie topactrices van Hollywood, met name in de jaren vijftig.
____________
Afbeeldingen
1. Regisseur George Sidney.
2. Auteur John O'Hara.
3. Filmposter voor Pal Joey.
4. Actrice Kim Novak.

Documentaire over acteur Armin Mueller Stahl

Diversiteit
Op deze plek willen we u even wijzen op een artikel op onze zustersite Tempel der documentaires over een nieuwe, zesdelige reeks ARD-films met in de hoofdrol steeds een zeer bijzondere kunstenaar in het Duitse taalgebied. Aan bod komen mensen uit de wereld van literatuur en beeldende kunst, film en muziek. De eerste documentaire, die woensdagavond laat door het eerste Duitse publieke televisienet zal worden uitgezonden, heeft als protagonist de in binnen- en buitenland zeer gerespecteerde acteur Armin Mueller-Stahl. Meer hierover op onze bovengenoemde zustersite.
____________
Foto: Armin Mueller-Stahl in 2007.

The dreamers van Bernardo Bertolucci uit 2003 zaterdagavond via Nederland 2 in Cinema Erotica

Nostalgie als drijfveer
In de reeks Cinema Erotica presenteert de VPRO via Nederland 2 op zaterdag 28 juni, 's avonds tussen 23:30 uur en 01:20 uur in de nacht op zondag, de speelfilm The Dreamers, een Brits–Frans–Italiaanse coproductie uit 2003 van Bernardo Bertolucci uit. De handeling speelt zich aan het eind van de jaren zestig af in Parijs, waar in de lente van 1968 de studenten- en arbeidersprotesten kolkend naar een hoogtepunt stijgen. Een Amerikaanse jongeman, Matthew — gespeeld door Michael Pitt (geb. 1981) — komt een jaar in de Franse hoofdstad studeren waar hij, door zijn passie voor film, in contact komt met Theo en diens zuster Isabelle. Samen verkennen ze hun veelzijdige passies: emotie, politieke interesses en voorkeuren, alsmede die voor het fenomeen film en niet in de laatste plaats de seksuele elementen in hun bestaan.

Sensualiteit en verlangen naar harmonie
Regisseur Bertolucci (geb. 1941) heeft zijn eigen achtergronden als basis voor deze film genomen, die hij heeft doorspekt met fragmenten, zowel qua geluid alsook qua beelden, uit films welke in die dagen als gezaghebbend werden beschouwd. The dreamers is doortrokken van een sfeer van weemoed en verlangen — een soort Herenleed zou je dat kunnen noemen — van de huis-, tuin- en keukenfilosofie, welke in die dagen — vooral maar niet alleen — in Parijs welig tierde. Gelijk opgaand met de felle, agressieve protesten, die het establishment over zichzelf had afgeroepen, kan de rijke scala aan gevoeligheden binnenshuis als een aantrekkelijke anticlimax worden ervaren.
Naast de reeds genoemde Michael Pitt treden Eva Green (geb. 1980) — als Isabelle — en Louis Garrel (geb. 1983) — als haar broer Theo — voor het voetlicht.

Afbeeldingen
1. Poster voor de film The Dreamers.
2. Regisseur Bernardo Bertolucci.
3. Michael Pitt, Eva Green en Louis Garrel in The Dreamers.